-0,7 procent. Zoveel kromp de economie het laatste kwartaal van het vorige jaar. Daarmee zit Nederland weer in een recessie. De vierde maar liefst sinds de jaren dertig van de vorige eeuw. Niet iedereen zal zich de recessies goed herinneren, ik zet ze daarom even op een rij:

De laatste recessie van 2009 kan iedereen zich nog herinneren. Mensen raakten hun huis niet meer kwijt voor de prijs die ze er jaren daarvoor voor betaald hadden. Als er dan eindelijk wel kopers waren die het huis wilde kopen tegen afbraakprijzen, ging de koop niet door, want de banken gaven geen hypotheken meer. Na tientallen jaren afgeven een doorverkopen van risicohypotheken zonder onderpand met enige waarde bleken een aantal banken failliet. Sindsdien zijn we in Nederland allemaal mede-eigenaar van Fortis en de ABN Amro bank. We gingen toen overigens nog gewoon drie keer per jaar op vakantie, tankten benzine voor een recordprijs van 1,67 euro voor een liter. Tegelijkertijd meldden 25-duizend gezinnen zich bij de voedselbank, omdat ze niet meer mee konden doen aan de hamsterweken van Albert Heijn. Het was een korte maar heftige recessie.

Heel anders was het in 1981  en 1982, toen duurde de krimp van de economie twee jaar. Het waren barre tijden. Toen we van school kwamen, waren we direct werkloos. We moesten strijden tegen de ouderen die in hun veilige haven van ontslagbescherming zaten. Ook tegen de uitkeringstrekkers die zich verschanst hadden in de bijstand die sinds jaren heilig en onaantastbaar was. De puinhopen van de babyboom en de jongeren kregen de rekening.

De recessie van 1958 was een vervelende. Net waren we een beetje gewend aan de enorme economische groei van de na de Tweede Wereldoorlog en knalhard een recessie. Gek, want onze lonen bleven laag, ze volgenden de kosten van levensonderhoud in tegenstelling tot in andere landen waar keihard stijgende lonen leidde tot gierende inflatie. We baalden van de conservatieve loonpolitiek, maar dat bracht ons juist internationaal in een goede positie. Want we produceerden goedkoop door de lage lonen en we verkochten veel aan het buitenland. Erg lage lonen, want op bepaalde momenten konden we zelfs minder uitgeven dan voor de oorlog. Gelukkig was net voor de recessie de Werkloosheidswet ingevoerd. Zo kwamen we de recessie wel door.

De Grote Depressie zoals die liefkozend wordt genoemd waren de zwarte jaren aan het eind van de jaren deritg, vorige eeuw. Vooral die ene donderdag dat de zeepbel van niet bestaande internationale geldhandel barstte, iedereen zijn spaargeld wilde opnemen en het geld op was. Gewoon op. En de weinigen die nog wel hun spaargeld konden redden potten dat thuis op. Doordat niemand meer geld uit kon geven daalden de prijzen. Deflatie. En daardoor wachtte iedereen nog langer met het uitgeven van zijn geld. Gevolg was dat iedereen zijn baan kwijt raakte en dat niemand meer mensen aannam. De recessie duurde toen zo'n 5 jaar en de hele Nederlandse economie kromp 10%.

Nu dus terug naar de recessie van 2011/2012. -0,7 procent. Erg he?